უნგრეთის ნაკრების ყოფილი წევრი, მწვრთნელის რანგში სერია ა-ს სამგზის გამარჯვებული არპად ვეისი ყველაზე ახალგაზრდა მწვრთნელია ვინც იტალიის ჩემპიონი მწვრთნელობისას გახდა. ის ასევე პირველი მწვრთნელია ვინც ეს ორი სხვადასხვა გუნდით შეძლო, თუმცა ებრაული ფესვების უნგრელს ტრაგიკული აღსასრული გამო არ დასცალდა კიდევ უფრო მეტისთვის მიეღწია და არასაფეხბურთო მოვლენებს შეეწირა – შესაძლოა მსოფლიო ფეხბურთმა დიდი სპეციალისტი და ბევრი იდეის მატარებელი ადამიანი დაკარგა.
უიღბლობა მას თავიდანვე დაჰყვა, როცა საფეხბურთო კარიერა მუხლის მძიმე ტრავმის გამო 29 წლის ასაკში დაასრულა. მაშინ არპადი ,,ინტერში“ (,,ამბროზიანა“) ასპარეზობდა და ხელმძღვანელობამ მას გუნდის მწვრთნელობა შესთავაზა, რაზეც, ფეხბურთზე უზომოდ შეყვარებული ახალგაზრდა, უსიტყვოდ დათანხმდა. საწყისი სეზონები უშედეგო აღმოჩნდა და მილანურმა კლუბმა ცხრილის შუა ნაწილს თავი ვერაფრით დააღწია, თუმცა შემდეგ არპადი სამხრეთ ამერიკაში, კურსების ასამაღლებლად გაემგზავრა და იქიდან დაბრუნებულმა კვლავ ,,ინტერს“ მიაშურა. 1929/1930 წლების სეზონში მისი ხელმძღვანელობით გუნდმა იჩემპიონა, ხოლო პირველობის საუკეთესო ბომბარდირი ლეგენდარული, თუმცა იმ ჟამად ჯერ კიდევ ბევრისთვის უცნობი და ,,მილანის“ მიერ დაწუნებული ჯუზეპე მეაცა გახდა. სწორედ ვეისმა შეამჩნია კაფანდარა ფორვარდში ის უდიდესი ნიჭი, რაც ვერ შენიშნეს ,,მილანში“ – გუნდში, სადაც თამაშზე მეაცა ბავშვობაში ოცნებობდა.
უნგრელმა შემდეგ წლებში სხვა გუნდებშიც ცადა ბედი, თუმცა სერიოზულ წარმატებას ,,ბოლონიაში“ მიაღწია, როცა ეს გუნდი ორჯერ გახადა ჩემპიონი. ვეისზე ტაციაობა გამოცხადდა, თუმცა იტალიაში გამეფებულმა ფაშიზმმა მას ფრთები შეუკვეცა. იტალიაში ებრაელთა მდგომარეობა დღითიდღე მძიმდებოდა და ასეთი წარმატებების მიუხედავად ვეისს, რასაკვირველია, შეღავათები არ ეხებოდა. ერთ დღესაც აპენინებზე ყველა ებრაელს მუშაობა აეკრძალა, რის გამოც იგი იძულებული გახდა ოჯახიანად პარიზში გადახვეწილიყო, თუმცა სამუშაოს სამთვიანი უშედეგოდ ძებნის გამო ვეისი ნიდერლანდებში გადავიდა და ,,დორდრეხტს“ ჩაუდგა სათავეში. გავარდნის პირას მყოფი გუნდი დივიზიონში დატოვა, ხოლო მომდევნო წელს ,,დორდრეხტი“ სულაც მეხუთე ადგილზე გაიყვანა. ყველაფერი, რა თქმა უნდა, მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამ შეცვალა და ევროპაში ებრაელთა წარმოუდგენელი დევნა დაიწყო.
გერმანიის მიერ ჰოლანდიის ოკუპირების შემდეგ ვეისის მდგომარეობა გართულდა. ებრაელებს შრომის უფლება ჩამოერთვათ. ვეისი ცდილობდა ქვეყნიდან გასულიყო, თუმცა უსახსრობის გამო ეს ვერ შეძლო და ის და მისი ოჯახი 1942 წლის 7 აგვისტოს დააპატიმრეს. აქედან ორ თვეში ვეისის მეუღლე და ორი შვილი გაზის კამერაში სხვა მისჯილებთან ერთად გადაიყვანეს… თავად სპეციალისტი კი 1944 წლის 31 იანვარს ,,ოსვენციმში“ გარდაიცვალა.
