იმედი ბოლოს კვდებაო. ქართველი გულშემატკივარიც სასწაულის მოლოდინში იყო, მითუფრო რომ როტერდამულ აუზში საქართველოს ნაკრებმა ჯგუფურ ეტაპზე თავი კარგად წარმოაჩინა და გრანდებსაც ტოლ-სწორად ეთამაშა. მართალია, ქართველი წყალბურთელები საბერძნეთთანაც და მონტენეგროსთანაც დამარცხდნენ, მაგრამ ღირსეულად იბრძოლეს და მეტოქეები ბოლომდე ანერვიულეს. ელადელებთან სულაც მოგების შანსიც იყო, მაგრამ სპორტში დაუწერელი კანონი – ძლიერებს უმართლებთო პრინციპი ამოქმედდა და დასანანი მარცხი ვიწვნიეთ.
საქართველოს ნაკრებმა კანადის და ბრაზილიის ძლევით პლეიოფის საგზური გაინაღდეს, იქ კი სპორტის ამ სახეობის ნამდვილი მონსტრი – ხორვატიის გუნდი გველოდა. ხორვატთა ტიტულების ჩამოთვლა ნამდვილად შორს წაგვიყვანს. სხვებს რომ თავი დავანებოთ, ლონდონის ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონობაც ალბათ საკმარისი უნდა იყოს.
მოკლედ, მეოთხედფინალში მეტოქედ მართლაც რომ წყალბურთის გიგანტი გვერგო და მათთან წარმატების მიღწევა წარმოუდგენლად თუ არა, ურთულეს ამოცანად ნამდვილად მოჩანდა. მატჩის მიმდინარეობამ ნათლად დაგვანახა, რომ ხორვატიის ნაკრები სხვა განზომილებაშია და ამ ეტაპზე მათი დამარცხება ჩვენთვის მართლაც რომ უტოპიურია. საბოლოოდ ხორვატებმა 15:6 მოიგეს და ტოკიოს ოლიმპიადის საგზურს ხელის გაწვდენაზე მიუახლოვდნენ.
ქართული ოცნება კი ოლიმპიურ თამაშებზე გუნდურ სახეობაში წარვსმდგარიყავით კვლავ ოცნებად დარჩა და მინიმუმ 2024 წლამდე გადაიდო. ქართველ წყალბურთელებზე აუგის თქმა ნამდვილად არ ეგების, რადგან უკვე 12 გუნდში მოხვედრა და სალიცენზიო ტურნირზე ასპარეზობაც არ იყო პატარა ამბავი. ილუზიებით კი ნამდვილად არ ვიკვებებოდით. იმთავითვე ვიცოდით, რომ როტერდამის სალიცენზიო ტურნირზე 3 საუკეთესო გუნდში მოხვედრა თითქმის გამორიცხული იყო.
საქართველოს ნაკრები ოლიმპიური საგზურისთვის ბრძოლას კი გამოეთიშა, მაგრამ როტერდამის ტურნირზე რჩება და 5-8 ადგილებისთვის ითამაშებს.
