არავინ იცის, საქართველოს ნაკრებს, დიდ საფეხბურთო ფორუმზე მოხვედრის ისეთი შანსი, როგორიც შარშან ნოემბერში ჰქონდა კიდევ როდის გაუჩნდება. 30 წელზე მეტია, გულშემატკივარი ამ იმედით ცოცხლობს და ყოველი ახალი შესარჩევი ციკლი არის უკეთესის მოლოდინი.
ვლადიმირ ვაისმა ჯვაროსნებში 5 წელი იმუშავა და შეეძლო ქართული ფეხბურთის ისტორიაში ოქროს ასოებით ჩაწერილიყო. სლოვაკი სპეციალისტის თავკაცობით საქართველოს ნაკრები ამ სანუკვარ მიზანთან ერთი ხელის გაწვდენაზე იყო, მაგრამ ისევ ცივი შხაპი და იმედგაცრუება მივიღეთ.
12 ნოემბერს, ერთა ლიგის ფინალში ჩრდ.მაკედონიასთან თბილისში განცდილი მარცხის შემდეგ უკვე ნათელი იყო, რომ ვლადიმირ ვაისი საქართველოს ნაკრებს დატოვებდა. სომხეთთან წაგების შემდეგ კი სლოვაკმა სპეციალისტმა ქუდი დაიხურა და წავიდა.
ვლადიმი ვაისი 2020 წლის სლოვაკეთის საუკეთესო მწვრთნელად დაასახელეს. შეიძლება ცოტა უცნაურადაც მოგვეჩვენოს, მაგრამ ფაქტი ფაქტად რჩება. სლოვაკურმა გამოცემამ, Sport.sk-მ გამოცდილ მწვრთნელთან ინტერვიუ ჩაწერა და ბუნებრივია ვაისიც გვერდს მის ქართულ ეპოპეას ვერ აუვლიდან
აი, ამონარიდი ინტერვიუდან, სადაც ვაისი საქართველოში გატარებულ პერიოდს და განსაკუთრებით 12 ნოემბრის მატჩს იხსენებს.
„ერთა ლიგის ფინალი არასოდეს დამავიწყდება. იმ მარცხს დღემდე მტკივნეულად განვიცდი. მახსოვს, სტადიონამდე ნაკრების ავტობუსი ათასობით გულშემატკივარმა მიაცილა. ისინი ფეხით მოგვყვებოდნენ და გვამხსნევენდნენ. სტადიონამდე სანამ მივიდოდით, 3-ჯერ ვიტირე. ის წაგება ამიტომაც ორმაგად უფრო დასანანი იყო.
ქართველი ფეხბურთელები ნიჭიერები არიან და მოედანზეც თავდაუზოგავად თამაშობენ, მაგრამ დისციპლინა აკლიათ. ვცდილობდით ამ კუთხით ბევრი გვემუშავა. საქართველოს ნაკრებში მუშაობა ადვილი არ იყო.
ჩრდ.მაკედონიასთან პრობლემები შეგვექმნა, არადა მანამდე მართალია ამხანაგურ მატჩში, მაგრამ მაინც ესპანეთს მოვუგეთ. 12 ნოემბრის ფინალში ფეხბურთელებს თითქოს საკუთარი თავის და ძალების ბოლომდე არ სჯეროდათ“ – აღნიშნავს ვლადიმის ვაისი.
