საბერძნეთის საფეხბურთო ჩემპიონატი მსოფლიოში საუკეთესოობით ნამდვილად ვერ დაიკვეხნის, თუმცა სათამაშო დონე ბევრ განვითარებულ ქვეყანასთან შედარებით ნამდვილად მაღალია. სწორედ ამიტომ, „სუპერ ლიგას“ ყურადღება ბევრი ვარსკვლავისთვის მიუქცევია. ბერძნული გუნდები რეგულარულად თამაშობენ ევროტურნირებზე – ჩემპიონთა ლიგაზე, ევროპა ლიგაზე და ახლა უკვე კონფერენს ლიგაზე.
საბერძნეთის ჩემპიონატში თამაშობენ ქართველი ფეხბურთელებიც, მაგალითად: ბაჩანა არაბული, ნიკა ნინუა, ბექა მიქელთაძე და სხვები. ბუნებრივია, ეროვნულ ლიგასთან შედარებით, იქ კარიერული წინსვლის უფრო მეტი შესაძლებობაა და სწორედ ამიტომ, ჩვენი თანამემამულეების დაინტერესებაც უფრო იზრდება.
ერთ-ერთი უკანასკნელი, ვინც საბერძნეთის საფეხბურთო ჩემპიონატში სათამაშოდ წავიდა, 18 წლის ბექა ბაღდავაძეა. ახალგაზრდა ფეხბურთელი თავდაპირველად სუპერ ლიგა 2-ის კლუბ „პანიონიოსში“ ითამაშებს, რომლის მიზანიც უმაღლეს ლიგაში დაწინაურება იქნება.
ბექამ ფეხბურთის თამაში 6 წლის ასაკში, თბილისის „მერანის“ საფეხბურთო სკოლაში დაიწყო, ამის შემდეგ რამდენიმე წლის განმავლობაში „ლოკომოტივის“ აკადემიაშიც ირიცხებოდა, ბოლოს კი „საბურთალოს“ ღირსებას იცავდა.
„პრაიმ სპორტი“ 18 წლის ფეხბურთელს საბერძნეთში დაუკავშირდა და მასთან მცირე ინტერვიუ ჩაწერა:
– თავდაპირველად, გვითხარი როგორ შეაფასებდი შენს ტრანსფერს პანიონიოსში?
– რა თქმა უნდა კარგად, რადგან ეს ჩემთვის ახალი ქვეყანა და გამოწვევაა. ვფიქრობ სწორი გადაწყვეტილება მივიღე.
– რომელ პოზიციაზე თამაშობთ და როგორ ფიქრობ რა არის თქვენი ძლიერი და სუსტი მხარე?
– პოზიციას რაც შეეხება მარჯვენა მცველის და გარემარბის ორივე ფლანგზე ვთამაშობ. სუსტ და ძლიერ მხარეებზე თავად ლაპარაკი არ მიყვარს, ვფიქრობ სხვისი თვალიდან დანხული უკეთ ჩანს.
– კლუბის მთავარ მწვრთნელთან როგორი ურთიერთობა გაქვს?
– ძალიან კარგი. თავიდან ასეთ ურთირთობას არ ველოდი. როცა ახალ კლუბში გადავედი, ადაპტაციაში სწორედ მწვრთნელი დამეხმარა, ზოგჯერ ის ჩემს გამო მთელ გუნდს ინგლისურად ელაპარაკება.
– რა არის კლუბის მიზნები?
– „პანიონიოსი“ საბერძნეთის სულერლიგა 2-ში თამაშობს და ჩვენი მიზანი ამ ლიგის მოგება და სუპერ ლიგაში აღზევებაა.
– სხვა შემოთავაზებები თუ გქონდათ და რატომ გადაწყვიტეთ პანიონისში გადასვლა?
– საქართველოში არ მქონია, თავად გადავწყვიტე გზის გაკვლევა და ის, რომ დედაჩემი ემიგრანტია ამან განაპირობა კონკრეტულად საბერძნეთში ჩამოსვლა. რაც შეეხება „პანიონიოსს“, ეს კლუბი ჩემი კარიერის დასაწყისისთვის ავირჩიე.
– რა არის თქვენი მიზანი ამ გუნდში?
– პირველ რიგში მინდა რომ ფეხი მოვიკიდო და შემდეგ მსურს ისეთ გუნდში გავაგრძელო კარიერა, საიდანაც საქართველოს ნაკრების ყურადღებას მივიპყრობ.
– თქვენ პოზიციაზე ვინ მიგაჩნიათ საუკეთესოდ და რატომ?
– როგორც მარჯვენა მცველი დანი ალვეში, მის გამო შემიყვარდა ეს პოზიცია. მას ყველაფერი შეუძლია – იდეალური პასი, დარტყმა, დრიბლინგი… და როგორც შემტევი, ალბათ ნეიმარი.
– თქვენ პირველ კლუბზე რომ გვესაუბროთ, რამდენი წლის შეხვედით ფეხბურთზე და ვინ იყო თქვენი პირველი მწვრთნელი?
– ფეხბურთზე თბილისის „მერანში“ 6 წლის ასაკში ბიძამ შემიყვანა, ჩემი პირველი მწვრთნელი კი რამდენიმე წლის განმავლობაში გურამ ბარამია იყო, ძალიან სახალისო კაცი იყო. „მერანში“ ყველაფერს დადებითად შევაფასებდი, რადგან სულ რომ არაფერი, სწორედ აქ, გურამ ბარამიასთან ავიდგი ფეხი, ამიტომ ყოველთვის მადლიერი ვიქნები მისი და ასევე კლუბის.
– რას იტყოდით საბურთალოზე და 35-ე საფეხბურთო სკოლაზე?
– ვფიქრობ საბურთალო კარგი კლუბია, კარგი მწვრთნლებით, მინდა მადლობა ვუთხრა დავით ხიტირს, დავით იმნაძეს და გიორგი ჯავახიშვილს. ისინი ნამდვილად კარგი პიროვნებები და მწვრთნელები არიან. სწორედ მათ გამო მაქვს „საბურთალოს“ მიმართ კარგი დამოკიდებულება. რაც შეეხება 35-ე საფეხბურთო სკოლას, ჩემი აზრით ჯერ ბევრი რამ უკლიათ, რომ პროფესიონალი ფეხბურთელები აღზარდონ.
– თქვენი აზრით რა მსგავსება ან განსხვავებაა ბერძნულ და ქართულ ფეხბურთს შორის?
– დაზუსტებით ვერ ვიტყვი, რადგან ჯერ საბერძნეთში არ მითამაშია და არც საქართველოს ეროვნულ ლიგაში. ჩემი აზრით, რაც შეეხება საფეხბურთო აკადემიებს, არავიზე ნაკლები არ ვართ, თუ მეტი არა. თითეულ ჩვენთაგანს შეუძლია წავიდეს და დაიმკვიდროს თავი უცხოეთში, მთავარი შრომაა.
– რა არის თქვენი მთავარი ოცნება?
– ოცნება არის ჩემპიონთა ლიგის მოგება და საქართველოს ეროვნულ ნაკრებთან დიდ ტურნირებზე მონაწილეობა.
– რა არის გაძლევთ მოტივაციას?
– პირველ რიგში დედაჩემია ჩემი მოტივაცია და შემდეგ ჩემი ოჯახის წევრები. პატარა ვიყავი, როდესაც დედას წასვლა მოუწია და ყველაფერი რაც მაქ, მისი დამსახურებაა. ის რომ არ ყოფილიყო, არ ვიცი რა იქნებოდა. რაც შეეხება ჩემ ძმას, როცა მიჭირს სულ მას მივმართავ. მახსოვს, როდესაც ჩემს თამაშებს ვუყურებდით, შეცდომებს მეუბნებოდა და მარიგებდა. ბევრჯერ ყოფილა გამომყოლია და ვარჯიშში დამხმარებია. ეს ყველაფერი არასდროს დამავიწყდება, ჩემი კარიერის განვითარებაში მას დიდი წვლილი მიუძღვის.
მამაჩემი რაც თავი მახსოვს სულ დადიოდა ჩემს თამაშებზე. ალბათ, მას რომ სჯერა, ისე მე არ მჯერა ჩემი თავის. ბავშვობაში სულ მეძახდა – ბექა ტრიბუნებიდან შემოურბინეო. საბერძნეთში რომ მოვდიოდი, აეროპორტში მითხრა დამშვიდობებისას, ბექა შენ მაგარი ხარ, შეგიძლიაო და ყველაფერს ვიზამ, რომ ჩემპიონთა ლიგის ფინალში მეძახოს – ბექა ტრიბუნებიდან შემოურბინეო.
– რას ურჩევდი მომავალ ფეხბურთელთა თაობას?
– ჩემი კარიერიდან გამომდინარე ვურჩევდი რომ გადადონ ყველანაირი გართობა, აბსოლიტურად ყველაფერი და როგორც თავად იმუშაონ სწორ ძილზე, კვებაზე ვარჯიშზე, ჩვენ თუ ჩვენს ნაცვლად ამას არავინ გააკეთებს. ცხოვრებიდან ვიღებთ იმას, რასაც ვიმსახურებთ.
