უკვე ერთ კვირაზე მეტია, რაც უკრაინა რუსეთის სამხედრო აგრესიას იგერიებს. ოკუპანტებთან ომმა მთელი უკრაინა ერთ მუშტად გააერთიანა, მათ შორის უკრაინაში მცხოვრები ქართველებიც.
სოციალურ ქსელში ალბათ ყველა ნახავდით MMA-ს მებრძოლს, მირო ვანაძეს, რომელიც უკრაინის მოსახლეობას პურს უსასყიდლოდ ურიგებს. მირო ყოველ დილით თავის მეგობრებთან ერთად, 5 საათიდან იწყებს მზადებას ხალხის დასახმარებლად და მისი წყალობით, რამდენიმე ასეული ადამიანი სახლში პურით ბრუნდება.
„პრაიმ სპორტი“ ქართველ მებრძოლს კიევში დაუკავშირდა და ქალაქში არსებული მძიმე მდგომარეობის მიუხედავად, მან ჩვენთან გასაუბრება მაინც მოახერხა, რისთვისაც დიდ მადლობას ვუხდით:
– მირო, პირველ რიგში გვითხარით ახლა როგორი მდგომარეობაა კიევში.
– ძალიან მძიმე სიტუაციაა. კიევი ეტაპობრივად იბომბება. რუსებმა ყველა ზღვარი გადალახეს… ხოცავენ ბავშვებს, აფეთქებენ საცხოვრებელ კორპუსებს, საბავშვო ბაღებს… ძალიან მძიმე ვითარებაა. თვითმფრინავები ქალაქის ცენტრშიც შემოვიდნენ. დაბომბეს ვაგზალთან მდებარე სასტუმროები, დაიბომბა ერთ-ერთი ცენტრალური ქუჩაც. ამას ისინი მიზანმიმართულად აკეთებენ, რადგან ამ ადგილებში არავითარი სამხედრო ბაზა არ არის. როგორც ჩანს პირდაპირი დავალებაა, რომ უკრაინელ ხალხს გენოციდი მოუწყონ და გაანადგურონ. სიტყვებით შეუძლებელია იმ სურათის გადმოტანა, რაც ახლა ამ ქალაქშია. ისეთ იარაღებს იყენებენ, რომელიც ომის დროსაც აკრძალული არის.
– მოსახლეობის განწყობა როგორია?
– შემართება არის ისეთი ამაღლებული, როგორც არასდროს. თითოეული უკრაინელის თვალებში იგრძნობა, რომ სიცოცხლის ფასად დაიცავენ თავისუფლებას. არამარტო უკრაინელების თვალებში, ზოგადად, ვინც დარჩა ქვეყანაში საბრძოლველად, ქართველი იქნება ის, თუ სხვა ეროვნების, ყველა მზადაა რომ უკრაინის თავისუფლებას თავი შეაკლას. ეს იგრძნობა იქიდანაც, რომ ომის დაწყებიდან ერთი კვირის თავზე რუსებმა ვერცერთი ქალაქის აღება ბოლომდე ვერ შეძლეს.
– კიევში მცხოვრებ ქართველებთან თუ გაქვს კონტაქტი და როგორ გრძნობენ თავს?
– სამწუხაროდ ბევრთან არა. დღეს დილით, ჩვენი დახმარების ჯგუფმა სამი ქართული ოჯახი გააცილა პოლონეთში. პოლონეთის ხელისუფლება მათ ქვეყანაში თავშესაფარს მისცემს, ან თბილისში გამგზავრებაში დაეხმარებიან.
– შენ რატომ არ დატოვე ქალაქი?
– ეს ძალიან ბევრმა მკითხა და ახლაც მეკითხებიან… ამაზე პასუხი ისაა, რომ აქ ბევრ ბავშვს ვხედავ, რომელიც ძალიან მშიერია. გუშინ პურს რომ ვარიგებდით, ერთი პატარა ბიჭი მოვიდა, ალბათ 11-12 წლის იქნებოდა. როცა პური მივეცით ტირილი დაიწყო, შენობაში შემოვიყვანეთ, ჩავეხუტეთ, დავამშვიდეთ და გვითხრა სამი დღე არაფერი მიჭამიაო. ძალიან დიდ სითბოს და სიყვარულს ვგრძნობთ ამ ადამიანების თვალებში. ერთმა ქალმა ჩვენთან შეხვედრის შემდეგ გვითხრა, რომ თურმე ღმერთიც არსებობსო… აი ამ ყველაფერმა გადამაწყვეტინა აქ დარჩენა. სანამ უკრაინაში რუსი აგრესორები იქნებიან, მე აქაურობას ვერ დავტოვებ. ბოლომდე გავაგრძელებ იმ საქმეს, რასაც ჩემს მეგობრებთან და ძალიან მაგარ ადამიანებთან ვაკეთებ. ერთი ადამიანი ამ ყველაფერს ვერ გააკეთებს. შეიძლება სურვილი გქონდეს, მაგრამ ამის განხორციელებას სჭირდება ფინანსები, ძალა, გვერდში დგომა. ფინანსებიც რომ გქონდეს, ცხელ წერტილში, სადაც უსაფრთხოების გარანტიაც არ გაქვს, თანადგომის გარეშე ამ ყველაფრის განხორციელება შეუძლებელი იქნება. გუშინ ჩემი ძმაკაცი ჩამოვიდა საქართველოდან, სამი დღე გზაში იყო, ახლა კი ჩემს გვერდით დგას და მეხმარება.
– როგორ ახერხებ ამ რთულ სიტუაციაში ცხოვრებას და ამავდროულად ხალხის დახმარებას?
– ერთ კვირაზე მეტია ეს პროცესები მიმდინარეობს და გავითავისე კიდეც ამ ვითარებაში ცხოვრება. დილის 5 საათზე ვიღვიძებ, ვიწყებთ მომზადებას, ვცდილობთ, რომ ფქვილი და საკვები პროდუქტები მოვიძიოთ. ყველაფერი გაჩერებულია და პროდუქტებიც გაძვირებულია. სანამ ამის შესაძლებლობა გვექნება, უკრაინელი ხალხის გვერდში ვიდგებით და ამ მძიმე პერიოდში არ მივატოვებთ.
– როგორი პროგნოზები კეთდება ომთან დაკავშირებით?
– ვიღაც უცხოელი ექსპერტები წერენ, რომ რუსეთი უკრაინას მიწასთან გაასწორებსო… თუ ამ ინფორმაციას რეალურად ფლობენ, რატომ არ იღებენ შესაბამის ზომებს. 21-ე საუკუნეა… ევროპა, აშშ, დიდი ბრიტანეთი ამას უყურებენ და გააზრებული აქვთ ეს საფრთხე, გამოთქვამენ შეშფოთებას და სოლიდარობას, მაგრამ ეს არ არის საკმარისი. მინდა ვისარგებლო შემთხვევით მივმართო ყველას, რომ დღესდღეობით უკრაინას სიტყვიერი დახმარება და სოლიდარობა არაფერს უშველის. ახლა დროა ქმედების და ვითხოვ, რომ დახმარება მოხდეს ყველანაირი ფორმით. რეალური კადრების გადმოტანა ასე, სიტყვებით შეუძლებელია. ქუჩები დაცარიელებულია… ჩვენ, ვინც ქუჩებში დავდივართ და ხალხს ვეხმარებით, ძალიან დიდი საფრთხის ქვეშ ვართ, იმიტომ რომ ნებისმიერ დროს შეიძლება გვესროლონ. არ გვაქვს დამცავი ჟილეტები, ჩაფხუტები… ბევრჯერ ვითხოვეთ, არაერთი საშუალებით, მაგრამ არავინ დაგვიკავშირდა, არც ფინანსური დახმარება მიგვიღია. ვიმეორებ, ძალიან დიდი საფრთხის წინაშე ვართ… არ ვწუწუნებ, უბრალოდ გვინდა თავის დაცვის მცირე შესაძლებლობა მაინც გვქონდეს, რომ მტრის ნასროლი ტყვია მოვიგერიოთ. ამ ყველაფრის მიუხედავად, ჩვენ მაინც ვაგრძელებთ ხალხის დახმარება და გავაგრძელებთ ბოლომდე, სანამ ამის შესაძლებლობა გვექნება. უბრალოდ, 5 კაცი ახლა 350-400 ადამიანს თუ ვაპურებთ, დახმარების შემთხვევაში შეიძლება 1000-ზე მეტსაც დავეხმაროთ. მე ჩემს თავს დღეს უკრაინელად ვთვლი, შესაბამისად, ვინც დავრჩით ახლა ამ ქვეყანაში უკრაინელები, გადავწყვიტეთ, რომ ჩვენი სიცოცხლე უკრაინის თავისუფლებას მივუძღვნათ.
