ყველაფერი მატჩამდე საათნახევრით ადრე დაიწყო. ლივერპულის ქომაგები ტურინელთა გუნდის გულშემატკივრების ქცევამ გააცოფა, ღობე გაარღვიეს და მათ თავს დაესხნენ. შეტაკების დროს კედელი ჩამოინგრა და რამდენიმე ათეული ადამიანი ქვეშ მოიყოლა. უმეტესობა იუვენტუსის გულშემატკივრები იყვნენ.
1985 წლის 29 მაისი იყო და ბრიუსელი ჩემპიონთა თასის ფინალს მასპინძლობდა. ეიზელის სტადიონზე ლივერპული იუვენტუსს უნდა შეხვედროდა. ტელეეკრანებთან მსხდომი 100 მილიონზე მეტი ადამიანი საკუთარ თვალებს არ უჯერებდა. თამაშამდე მომხდარმა საშინელმა ტრაგედიამ 39 ადამიანის სიცოცხლე იმსხვერპლა, 400-ზე მეტი კი მძიმედ დაშავდა. ფეხბურთის ისტორიაში, ეიზელის ტრაგედია ერთ-ერთ ყველაზე სისხლიანად მოინათლა, ხოლო ამის შემდეგ ინგლისურ კლუბებს 5 წლით აუკრძალეს ევროტურნირებზე ასპარეზობა.
არსებობს ვარაუდი, რომ ეიზელის ტრაგედია ერთი წლის წინანდელმა მოვლენებმა გამოწვია. 1984 წლის 30 მაისს, რომის ოლიმპიურ სტადიონზე, 70 ათასი გულშემატკივრის თანდასწრებით მერსისაიდელებმა რომას პენალტების სერიაში 4:2 აჯობეს. ძირითადი დრო კი 1:1 დასრულდა.
ინგლისელთა მეკარე ბრიუს გრობელაარი საკმაოდ გამომწვევად იქცეოდა. პენალტების სერიის დროს, ტანის მიხვრა-მოხვრით ზემოქმედებას ახდენდა რომას ფეხბურთელებზე, რამაც თავისი შედეგი გამოიღო – ორი მოგერიებული 11 მეტრიანი.
გამწარებული ტიფოზები მატჩის შემდეგ გაშმაგებულები ეკვეთნენ ინგლისელებს. მაშინ ამის შესახებ პრესაში ძალიან ცოტა თუ იწერებოდა. რომის ქუჩები ბრძოლის ველს დაემსგავსა.
იტალიელი ტიფოზები უთვალთვალებდნენ ბრიტანელებს და განურჩევლად ყველა ალბიონელს უმოწყალოდ სცემდნენ. უბრალო ტურისტებსაც არ ინდობდნენ. 13 წლის ბავშვი ნახეს საშინლად ნაწამები,რომელსაც სახეზე 200–მდე ჭრილობა ჰქონდა მიყენებული. ამის შემყურე სასტუმროების მეპატრონეებმა, ინგლისელთა შეშვებაზე უარი თქვეს.
ცალკე უნდა ითქვას კარაბინიერთა ვანდალური ქცევის შესახებაც, რომლებიც ძარცვავდნენ ინგლისელ მოქალაქეებს. ამის შემდეგ,ალბათ ძნელი მისახვედრი არ უნდა იყოს თუ როგორ ემზადებოდნენ ლივერპულელი და არა მარტო ლივერპულელი ფანები შურისძიებისთვის. ამბობენ, ბრიუსელში, ლივერპულის ქომაგებთან ერთად იმ შეტაკებაში სხვა ინგლისური კლუბების ფანებიც მონაწილეობდნენო, რაც აშკარად მეტყველებს შურისძიებაზე.
ძალადობამაც არ დააყოვნა. ყველაფერი მცირე ჩხუბიდან დაიწყო, რომელიც სერიოზულ დაპირისპირებაში გადაიზარდა. ადგილობრივი დრო 20:45 წუთს უჩვენებდა ინგლისელმა ფანატებმა ტურინელებს სამმხრივი ალყა რომ შემოარტყეს. აგრესიისა და ძალის საშინელ მოზღვავებას წინ საუკუნის კედელი დაუხვდა, რომელმაც დატვირთვას ვეღარ გაუძლო.
ტურინელთა ქომაგები პანიკამ მოიცვა. მათ უკან დახევა გადაწყვიტეს, რასაც ჭყლეტა მოჰყვა, შემდეგ კი აღმოსავლეთის კედელი მთლიანად ჩამოიშალა. დაღუპულთაგან ბევრი ჩამონგრეულმა კედელმა თან მოიყოლა, ნაწილი კი პანიკური სირბილის დროს სხვათა ფეხებქვეშ გაითელა.
სტადიონი ნელ-ნელა იშლებოდა და ამ დონის თამაშის ჩასატარებლად რესურსი აღარ რჩებოდა. ლივერპულის დირექტორმა, პიტერ რობინსონმა მატჩის სხვა სტადიონზე გადატანა ითხოვა, მაგრამ მას არც კი მოუსმინეს.
ტრაგედიიდან დაახლოებით ერთ საათში გაჩნდა ბანერი წარწერი: „წითლები – ცხოველები“. ტურინელები თამაშზე უარს აცხადებდნენ, მაგრამ რთული მოლაპარაკებების შემდეგ მატჩი დაგეგმილზე გვიან, ადგილობირვი დროით 21:42 წუთზე მაინც დიწყო.
პოლიციისა და ბელგიური არმიის მოსვლის შემდეგ შედარებით სიმშვიდემ დაისადგურა, მაგრამ თამაშის სურვილი უკვე აღარავის ჰქონდა. ის შეხვედრა იუვენტუსმა მიშელ პლატინის გოლით მოიგო, თუმცა ის არ იყო გამარჯვება, იმ მატჩით მოგებული ვერავინ დარჩა.
ეიზელის ტრაგედიიდან 36 წელი გავიდა.
