ლილიან ტურამი საფრანგეთის ნაკრების იმ ოქროს გუნდის წევრია, რომელმაც პირველად არსებობის ისტორიაში მსოფლიოს და ევროპის ჩემპიონობა მოიპოვა.
გამორჩეულ ფრანგ ფებურთელს, მუნდიალის მოგება მეორედაც შეეძლოა, თუმცა 2006 წელს, ზინედინ ზიდანმა და კომპანიამ იტალიის ნაკრებთან პენალტების სერიაში წააგეს.
პრაიმსპორტის რუბრიკაში „სპორტული მოგონებები“ დღეს ლილიან ტურამის იმ განცდებს გაიგებთ, რაც მას გერმანიის მუნდიალმა და იმ გადამწყვეტმა მატჩმა დაუტოვა.
,,ფეხბურთში არსებობს შეგრძნებები, რომელიც ძნელად აიხსნება. ბერლინულ ფინალში ჩვენ იტალიაზე ძლიერები ვიყავით, როგორც მოთამაშეები ისე ზეწოლის განხორციელებაში, მაგრამ მათ მჭიდრო თამაშსა და გუნდურობაში გვაჯობეს. ისინი წარმოუდგენლად ძლიერები იყვნენ ამ კომპონენტში.
ყოველ შეცდომას მყისვე მოსდევდა გამოსწორება, ისინი ერთმანეთს ავსებდნენ. ძალიან გვსურდა თასის მოგება, მაგრამ მათ მოგების მეტი სურვილი აღმოაჩნდათ – ამას მათ გამომეტყველებაში ამოიკითხავდით. როცა ზიზუმ დაგვაწინაურა ერთი რამ მახსოვს მკაფიოდ: ბურთი ცენტრისკენ აუღელვებლად წაიღეს. თამაშის განახლებამდე გატუზოს წარმოუდგენელი ღრიალი შემომესმა:
,,ჩვენ ეს შეგვიძლია!!! კვლავინდებურად მათთან წაგება არ შეიძლება. ბურთზე ინადირეთ!” გატუზოს ამ მომენტში ეშმაკის თვალები ჰქონდა. მისი თვალები იყო ისეთი, როგორიც გამარჯვებისთვის შემართულ ადამიანს აქვს ხოლმე. ჩემი აზრით მსოფლიო თასი ამ მომენტში დავკარგეთ. იტალია, გაუვალ კედლად აღიმართა და ჩვენ გამარჯვების გვეშინოდა.
გატუზომ, რა თქმა უნდა, იცოდა, რომ უმრავლესობა ჩვენგანს მისი სიტყვები გვესმოდა, თუმცა მისთვის სულერთი იყო. ყველა გროსოს, ბუფონისა თუ კანავაროს ღვაწლზე საუბრობს, თუმცა ამ გუნდის სული გატუზო იყო. გატუზოს იმხელა ჟინი და ტემპარემენტი ჰქონდა, რომ ოთხი გუნდის დამარცხებას ეყოფოდა”.
