საღამოს 10 საათი სრულდებოდა, როდესაც თბილისი ზღვა სიხარულის მორევში გადაეშვა. მას შემდეგ, ქართველი ხალხი, ერი და ბერი ისეთი ბედნიერი იმ ზღაპრულ ღამეს რომ იყო ალბათ არასოდეს ყოფილა.
1981 წლის 13 მაისს წლინახევრის ვიყავი. რა თქმა უნდა, ვერც კი ვხვდებოდი ის დღე თუ რაოდენ მნიშვნელოვანი იყო არა მხოლოდ ფეხბურთის ქომაგთათვის, არამედ მთლიანად ქვეყნისთვის. ის დღე თბილისშიც და ალბათ მთელ საქართველოშიც სხვანაირად გათენდა. წუთები საათებად გაიწელა და იყო მოლოდინი, მოლოდინი დიდი გამარჯვებისა.
როგორც იქნა დადგა მატჩის დაწყების დრო და გაირინდა თბილისი. ყველა ოთკუთხედ ყუთს შემოუსხდა. მატჩის რეპორტაჟს ევროპის და მსოფლიოს 46 ქვეყანა პირდაპირ ეთერში გადასცემდა.
გაოფლიანებული ხელისგულები, ფრჩხილების კვნეტა, პიკს მიღწეული დუღილის ტემპერატურა და შემდეგ… შემდეგ ყიჟინა და სიხარულისგან გადარეული ქართველი ხალხი.
თბილისის „დინამო“ ევროპის თასების მფლობელთა თასის ფინალში იენის „კარლ ცაისს“ ხვდებოდა. მატჩის 87-ე წუთზე, ვიტალი დარასელიას იმ ულამაზესი და დიდებული გოლის შემდეგ მამაჩემს ისეთი ხმით უყვირია, მისმა ღრიალმა გამაღვიძა და ავტირებულვარ, მაგრამ იმ ღამით განა მარტო მე ვტიროდი? ტიროდა ყველა, დიდი თუ პატარა, ქალი თუ ბავშვი – ეს სიხარულის ცრემლები იყო.
მანამდე კი იყო წაგებული პირველი ტაიმი, ხოლო 67 წუთზე ვლადიმერ გუცაევის ანგარიშის გამათანაბრებელი გოლი.
იმ ჯადოსნურ ღამეს თბილისის ქუჩებში მეც მოზეიმე ხალხთან ერთად ვყოფილვარ. იტალიელი არბიტრის, რიკარდო ლატანცის საფინალო სასტვენის შემდეგ მამაჩემს ჩემთვის ხელი უტაცია და მოზეიმე ხალხს შეუერთდა. ზეიმმა კი დილამდე გასტანა.
„წარმომიდგენია ახლა რა ხდება თბილისში. ხარობს საქართველოს უძველესი დედაქალაქი. ეს უდიდესი წარმატებაა ქართული ფეხბურთისთვის“ – ლეგენდარული კოტე მახარაძის ეს სიტყვები ალბათ დავიწყებას არასოდეს მიეცემა.
დიახ, მაშინ ჩვენი ქვეყანა საბჭოთა კავშირის ნაწილი იყო, მაგრამ თბილისის „დინამოს“ ის გამარჯვება საქართველოს და ქართველ ხალხს ეკუთვნოდა. ეს ქართული ფეხბურთის გამარჯვება იყო.
1972 წელს, კოტე მახარაძეს ერთ-ერთ რუსულ ჟურნალთან ინტერვიუში უთქვამს, ჩემი უმთავრესი ნატვრა თბილისის „დინამოს“ რომელიმე ევროპული ტურნირის ფინალში ხილვა და იმ მატჩის რეპორტაჟის წაყვანა არისო. მაშინ, ეს მეტად თავხედურ ოცნებად ჩანდა და ბევრშიც ალბათ ირონიული ღიმილი გამოიწვია, თუმცა სულ რაღაც 9 წელი გახდა საჭირო, რათა კოტე მახარაძის ის ოცნება რეალობად ქცეულიყო. კიევის „დინამოს“ შემდეგ, თბილისის „დინამო“ გახდა მეორე გუნდი, რომელმაც ევროსარბიელზე ასეთ დიდ წარმატებას მიაღწია.
თბილისის „დინამოს“ დიუსელდორფული ტრიუმფიდან 40 წელი გავიდა. მას შემდეგ ბევრმა წყალმა ჩაიარა და აგერ უკვე 3 ათეული წელია საქართველოს ნაკრები თუ გუნდები ევროტურნირებზე დამოუკიდებელი ქვეყნის სახელით ასპარეზობენ, მაგრამ ეს უკვე სხვა ისტორიაა, სხვა დროის და რეალობის, სხვა თბილისის „დინამოს“ და ეროვნული ნაკრების ისტორია, რომლელიც ალბათ ოდესმე გულშემატკივარს ისევ ისე ჭკუიდან შეშლიან და სიხარულით გადარევენ, როგორც ეს 1981 წლის 13 მაისის იმ ჯადოსნურ ღამეს იყო.
