,,ეს კრახს ჰგავდა, თუმცა ყველაფერი ასე სულაც არ დამთავრდა…“ მაურიციო განცი იხსენებს პენალტს, რომელმაც ,,შავ-წითლების“ საიუბილეო წლის ჩემპიონობით დასრულებას დაუდო სათავე. ეს მოხდა 1999 წლის 21 მარტს.
ფანები აღშფოთებას ვერ მალავდნენ თავიანთი საყვარელი კლუბის გერმანელი ლეგიონერების მიმართ და ტიტულის რეალური დაკარგვის საფრთხის გამო გმინავდნენ… მარტის ის მზიანი კვირა დღე მართლაც უმძიმესი აღმოჩნდა ,,მილანისთვის“. 26-ე ტურში ,,სან სიროს“ ,,ბარი“ სტუმრობდა, რომლის გმირობა მასპინძელთა ფორვარდს მაურიციო განცის ეწერა. ,,მილანი“ ვალდებული იყო მოეგო.
პირველ ტაიმში მეტოქეებმა გოლები გაცვალეს. ჯერ სტუმართა შვედმა ლეგიონერმა ოსმანოვსკიმ გახსნა ანგარიში, ხოლო ტაიმის მიწურულს, 42-ზე მილანელთა გერმანელმა ფორვარდმა ოლივერ ბირჰოფმა წონასწორობა აღადგინა. პირველი ტაიმიც ასე მორჩა – 1:1. თუმცა ეს თითქმის არაფერს ნიშნავდა საჩემპიონო რბოლაში დარჩენისთვის და ლიდერი ,,ლაციოსთვის“ კუდში დევნისთვის. იმედები ვერც მეორე ნახევარმა გაამართლა. ქომაგები გატანას რომ ელოდებოდნენ აქეთ გაუშვა ,,მილანმა“, როცა მცველი ციგეს შეცდომის ფასად ოსმანოვსკიმ მატჩის დასრულებამდე 10 წუთით ადრე დუბლი შეასრულა – 1:2. გაოგნებული ქომაგები ერთმანეთს დამუნჯებულები შეცქეროდნენ.
,,შეუჩერებლად ვუტევდით. ვეს, ბირჰოფი და მე, ჩვენ სამნი ერთნი ვიყავით. დამატებით დროში მსაჯი პელეგრინი ბირჰოფის დამსახურებით პენალტს გვინიშნავს. როგორც წესია, ასეთ დროს შტატიანი პენალტისტები იღებენ საკუთარ თავზე დარტყმას, მაგრამ იმ დღეს ბირჰოფსა და ქომაგს შორის ურთიერთგაგება ცუდად წარიმართა და ჩვენთვის გასაგები იყო გერმანელი საკუთარ ძალებში არ იყო დარწმუნებული. სხვა შტატიანი პენალტისტებიც არ იყვნენ მოედანზე: ბობანი მე შევცვალე, ალბერტინი ტრავმირებული იყო, ჯუნტი ლეონარდომ შეცვალა.
ამრიგად ინიციატივა თავის თავზე ბილი კოსტაკურტამ აიღო. მან მთელი მოედანი გადასერა – ნამდვილად შესაშური შემართებაა. მაგრამ ის არ იყო ის მოთამაშე, რომელიც კარგად ასრულებს პენალტს. ამ დროს ძალების მოზღვავება ვიგრძენი და ბილის მივმართე: ,,ბილი, დასარტყმელად მზად ვარ!“
დავარტყი და გავიტანე. ანგარიში კი გახდა 2:2, მაგრამ ეს ბევრს არაფერს ნიშნავდა. მალევე კიდევ გავიტანე და დავწინაურდით, თუმცა მსაჯმა ოფსაიდი დააფიქსირა და გოლი გააუქმა. მახსოვს, როგორ გვისტვენდნენ ქომაგები, რომლებიც შინ ,,ბარისთან“ ფრის გამო უკმაყოფილები იყვნენ. ჩვენ გვესმოდა, რომ თამაში ჩავაგდეთ და ტიტულისთვის ბრძოლა გავირთულეთ”.
3 აპრილის გადამწყვეტი თამაშის წინ, სადაც 56-ქულიანი ლიდერი ,,ლაციო“ 48-წულიან ,,მილანს“ მასპინძლობდა, სანაკრებო ფანჯარა იყო. რომში გამართული შეხვედრა ნულოვანი ფრით დასრულდა და მხოლოდ მასპინძლებმა უნდა დააბრალონ საკუთარ თავს წარუმატებლობა. სამქულიანი სისტემის პირობებში 8 ქულის გაბათილება შეუსრულებელი მისია სულაც არ არის, მაგრამ ,,ლაციო“ მის გზაზე ყველაფერს თელავდა, ,,მილანი“ კი, რომელსაც იმ წელს დაარსებიდან საიუბილეო, 100 წელი უსრულდებოდა და ქომაგები დაჟინებით ითხოვდნენ ამ თარიღის ჩემპიონობით აღნიშვნას, რიგ შეხვედრებში მეტად უღიმღამოდ და ფერმკრთალად გამოიყურებოდნენ, ხოლო სადაც მძაფრად და მძლავრად გამოიყურებოდნენ, იღბალი არ სწყალობდათ.
რომიდან წამოღებული ქულით და შემდეგ ტურში იმავე განცის გოლით ,,პარმას“ დამარცხებამ სათავე დაუდო ,,მილანის“ ჩემპიონობას. ,,ლაციომ“ ბევრისთვის მოულოდნელად ,,მილანთან“ 0:0-ს რომაულ დერბიში და შინ ,,იუვენტუსთან“ ზედიზედ ორი მარცხი მიაყოლა, რის გამოც გაზაფხულის თოვლივით გაქრა დედაქალაქელთა მარაგი. ამას ბოლოს წინა ტურში ფლორენციაში ფრეც დაერთო, როცა ,,მილანი“ ზედიზედ იგებდა შეხვედრებს.
დაარსების საიუბილეო 100 წლისთავი ,,მილანმა“ ბოლო ტურში ,,პერუჯაში“ გამარჯვების წყალობით ჩემპიონობით აღნიშნა.
