ამ წარმატებას მამაჩემს ვუძღვნი! – ინტერვიუ ევროპის ვიცე-ჩემპიონ სოფიო სომხიშვილთან

უნგრეთის დედაქალაქ ბუდაპეშტში გამართულ 23-წლამდე ძიუდოისტთა ევროპის ჩემპიონატზე +78 კილოგრამ წონით კატეგორიაში მოასპარეზე სოფიო სომხიშვილი ვიცე-ჩემპიონი გახდა.

საქართველოში ქალთა ძიუდო განვითარების ეტაპზე დგას და შეიძლება ითქვას, რომ სოფიოც ამ პროექტის ერთ-ერთი ნაწილია. მართალია, მას კონტინენტის პირველობაზე ოქროს მედლის მოსაპოვებლად ერთი ნაბიჯი დააკლდა, მაგრამ მისი გამოსვლა 100%-ით დადებითად უნდა შეფასდეს.

ბუნებრივია, სოფიოს გეგმები უცვლელია და იგი კვლავ უმაღლესი სინჯის მედლებს შეუტევს, მთავარი მიზანი და ამოცანა კი ოლიმპიური ჩემპიონობაა. 21 წლის ძიუდოისტი ოქროს თაობის თვალწინ გაიზარდა და სპორტის ამ სახეობაში თავის დამკვიდრებაც დამოუკიდებელი საქართველოს პირველმა ოლიმპიურმა ჩემპიონმა, ზურაბ ზვიადაურმა გადააწყვეტინა.

ჩვენი გუნდი სოფიო სომხიშვილს სხვადასხვა მნიშვნელოვან საკითხზე ესაუბრა და საკმაოდ საინტერესო ინტერვიუ ჩაწერა:

– როგორი შეგრძნებაა იყო ევროპის ვიცე-ჩემპიონი?

– ძალიან ცუდი შეგრძნებაა, როდესაც აანალიზებ რა ცოტა დაგაკლდა ჩემპიონობამდე. ისიც ვიცი რა არის ევროპის ჩემპიონობა და ამის ფონზე ძალიან გულდასაწყვეტია.

– შემართება როგორი იყო?

–  საბრძოლო! ფიზიკურადაც და ფსიქოლოგიურად ყოველი შეხვედრის მოგებაზე ვიყავი განწყობილი.

– ფინალში გამარჯვებისთვის რა დაგაკლდა?

– ვფიქრობ, ყველა სპორტსმენისთვის ფინალის წაგება დიდი გაკვეთილია. ეს ძიუდოა, როგორც კი პატარა შეცდომას დაუშვებ, არავინ გაპატიებს. ჩემს შემთხვევაშიც ვიტყვი, რომ რაღაც პატარა შეცდომის გამო წავაგე ფინალი.

– მძიმე პერიოდი გადალახე, როგორია შენი ამბიციები?

– ნამდვილად! ძალიან მძიმე პერიოდი გადავლახე. ბევრს ვშრომობდი, ვწვალობდი, მაგრამ ამავდროულად მქონდა და მაქვს კიდეც ბევრი ტრავმა, რაც ხელს ძალიან მიშლის. თუმცა ვცდილობ, რომ ამ ყველაფერს გავუძლო. როდესაც ხარ სპორტსმენი, უკვე იცი, თუ რა ძნელი გზა გაქვს გასავლელი იმისთვის წარმატების მისაღწევად. ერთ დღესაც, სპორტსმენს თავდაუზოგავი შრომა აუცილებლად დაუფასდება და ამად ნამდვილად ღირს.

– როგორ შეაფასებდი საქართველოში ქალთა ძიუდოს?

– ბევრს კი ვილანძღებით ქართველი გულშემატკივრებისგან „ქალს რა უნდა ძიუდოზე“, მაგრამ ვიტყვი, რომ ცოტანი ვართ და მაგრები.

– რა კეთდება სახელმწიფოსგან ქალთა ძიუდოს მხარდასაჭერად?

– მოგეხსენებათ, ქართულ ძიუდოში ძალიან ცოტა ქალი სპორტსმენია, რის გამოც არ გვყავს პარტნიორები და გვიწევს ბიჭებთან ვარჯიში, ეს საკმარისი არ არის. უფრო მეტად რომ განვვითარდეთ და გავძლიერდეთ, საჭიროა საზღვარგარეთ შეკრებებზე ვიაროთ. ამ მიმართულებით, ფედერაცია ყველანაირად გვერდში გვიდგას და ყველაფერს აკეთებს იმისთვის, რომ 2024 წლის პარიზის ოლიმპიადაზე ბიჭებთან ერთად გუნდურ შეჯიბრებაში ვიასპარეზოთ. არამხოლოდ ვიასპარეზოთ, არამედ მოვიპოვოთ კიდეც უმაღლესი სინჯის მედლები!

– რატომ გადაწყვიტე ძიუდოისტობა?

– ძალიან პატარა ვიყავი, როდესაც მე და მამაჩემი ვუყურებდით ძიუდოს და კარგად მახსოვს ზვიადაურის მოგება ოლიმპიადაზე. მამაჩემმა გამიკვალა გზა. ყველანაირად ხელს მიწყობდა, რომ წარმატებული სპორტსმენი გავმხდარიყავი და ჩემი წარმატებით ბევრჯერ ეამაყა, მაგრამ სამწუხაროდ მამა გარდამეცვალა. ეს ძალიან დიდი დარტყმა იყო ჩემთვის… ძალიან იმოქმედა ჩემს სპორტულ კარიერაზე, რადგან მამაჩემი იყო ჩემთვის ყველაფერი, რომლის იმედიც ყოველთვის მქონდა და რაც არ უნდა ყოფილიყო, ყოველთვის ჩემს გვერდით იყო. ძალიან გამიჭირდა ამის შემდეგ ვარჯიში, ამას დაემატა ტრავმებიც. ამ მდგომარეობის ვერავინ გაიგო და გულშემატკივარმა რასაც ჰქვია მიწასთან გამასწორა. ყველა მლანძღავდა, მაგრამ რთულ მდგომარეობაში რომ ვიყავი არავის ესმოდა. დღეს, ყველა ჩემს წარმატებას ვუძღვნი მამაჩემს. აქვე მინდა მადლობა გადავუხადო ჩემს მწვრთნელებს, გია თენაძეს და კახა მოცრაძეს. ჩემთან ერთად, მათაც დიდი შრომა აქვთ ჩადებული.

– შენთვის მისაბაძი ძიუდოისტი?

– ჩემთვის მისაბაძი და საყვარელი ძიუდოისტები არინ ჩვენი ნაკრების წევრები ლაშა შავდათუაშვილი და გურამ თუშიშვილი.

– რა არის შენი ოცნება?

– როგორც ყველა სპორტსმენის, ასევე ჩემი ოცნებაც არის ოლიმპიური ჩემპიონობა.